Peygamber suikast emri verdi mi?
İslam tarihine (Siyer) ve sahih hadis kaynaklarına (Buhârî, Müslim) göre Peygamber Efendimiz (s.a.v.), bazı spesifik şahısların (özellikle Ka’b bin el-Eşref ve Ebu Rafi gibi isimlerin) etkisiz hale getirilmesi (öldürülmesi) için özel emirler vermiştir. Ancak günümüzde ‘suikast’ kelimesi ‘gizli, yasadışı, sivil cinayet veya terör eylemi’ anlamı taşıdığı için bu kelimenin kullanımı tarihsel ve hukuki olarak yanlıştır. Bu olaylar İslam fıkhına göre; savaş halindeki bir devletin başkomutanı tarafından, vatana ihanet eden ve düşman ordularını kışkırtan düşman liderlerine yönelik uygulanan ‘nokta operasyonlar’ (askeri infaz/idam) kararlarıdır. Olayın fıkhî ve tarihi gerçekleri şunlardır:
1. ‘Masum Şairler’ Yanılgısı ve Şiirin O Dönemki Savaş İşlevi
Oryantalistler ve din karşıtları bu kişileri genellikle ‘Sadece eleştirel şiirler yazdıkları için öldürülen masum şairler/fikir adamları’ olarak tanıtır. Bu büyük bir tarihsel çarpıtmadır. 7. yüzyıl Arabistan’ında şiir sadece bir sanat değil; günümüzün medyası, savaş ilanı ve askeri propaganda aracıydı. Ka’b bin el-Eşref sadece şiir yazan biri değil; büyük bir serveti olan, siyasi nüfuza sahip bir kabile lideriydi. Medine Sözleşmesi’ne imza atarak Müslümanlarla barış içinde yaşama sözü verdiği halde vatana ihanet etmiştir.
2. Savaş Suçları ve Muharip (Savaşçı) Konumuna Geçmeleri
Ka’b bin el-Eşref, Bedir Savaşı’ndan hemen sonra Mekke’ye giderek müşrikleri Müslümanlara karşı yeni bir savaş (Uhud Savaşı) başlatmaları için kışkırtmış, onlara devasa askeri ve ekonomik fonlar sağlamış, Mekke liderleriyle Kabe örtüsüne sarılarak Müslümanları yok etme yemini etmiştir. Medine’ye döndüğünde ise Müslüman kadınların isimlerini vererek namuslarına dil uzatan, tecavüz ve taciz çağrısı yapan şiirler yaymıştır. Savaş hukukunda bu kişi ‘sivil’ değil, bizzat cephe açan ve orduları finanse eden bir ‘muharip’ (düşman savaşçısı) ve ‘vatan haini’dir.
- Neden Açık Savaş Değil de Nokta Operasyon?
Ka’b bin el-Eşref ve Ebu Rafi gibi isimler kendi kalelerinde sıkı korunan, çevrelerinde masum sivillerin ve kabilelerin bulunduğu liderlerdi. Devlet başkanı olan Hz. Muhammed (s.a.v.) bu hain kabile liderleri için resmi bir ‘meydan muharebesi’ veya ‘topyekûn savaş’ ilan etseydi, iki tarafın da orduları çarpışacak ve yüzlerce masum sivil/asker ölecekti. İslam savaş hukuku, büyük bir savaş çıkartıp yüzlerce insanın kanını dökmek yerine, fitnenin ve savaşın başı olan elebaşının doğrudan özel bir birlikle (bugünkü tabirle bordo bereliler/özel kuvvetler) etkisiz hale getirilmesini (nokta atışı operasyonu) daha ahlaki ve insani bulmuştur.
Sonuç
Bu ölümler kişisel kin, eleştiriye tahammülsüzlük veya gizli mafyavari cinayetler (suikast) değildir. Medine İslam Devleti’ni içeriden yıkmaya, düşman ordularını kışkırtmaya ve antlaşmaları bozmaya kalkan siyasi/askeri düşman liderleri hakkında, devletin meşru lideri ve başkomutanı sıfatıyla Hz. Muhammed’in verdiği resmi ‘idam/infaz’ ve ‘savaş’ hükümlerinin uygulanmasıdır.
Yazıda bir hata mı gördün? Bize bildir
