Beni Kureyza Yahudilerinin Öldürülmesi Soykırım Mı?

Hayır, İslam tarihine, klasik savaş hukukuna ve modern hukuktaki ‘soykırım’ (genocide) tanımına göre Beni Kureyza Yahudilerine uygulanan ceza kesinlikle bir soykırım değildir. Bu olay, savaş anında düşmanla işbirliği yaparak devleti içeriden çökertmeye çalışan silahlı bir gruba uygulanan ‘Vatana İhanet’ cezasıdır. Olayın içyüzünü, hukuki dayanağını ve neden soykırım olmadığını ispatlayan kesin tarihi gerçekler şunlardır:

1. Soykırım Tanımının Uyumsuzluğu ve Irkçılık Olmaması

Modern hukukta ‘soykırım’; bir topluluğun sırf ırkından, inancından veya etnik kökeninden dolayı sistemli olarak yok edilmesidir. Eğer İslam’ın veya Peygamber Efendimiz’in (s.a.v.) amacı ‘Yahudileri yok etmek’ (soykırım) olsaydı, Medine’deki diğer büyük Yahudi kabileleri olan Beni Kaynuka ve Beni Nadir’i de kılıçtan geçirirdi. Oysa o kabileler antlaşmayı bozduklarında sadece Medine’den sürgün edilmişler, canlarına dokunulmamıştır. Beni Kureyza olayından sonra bile Medine’de bireysel olarak birçok Yahudi yaşamaya ve ticaret yapmaya kendi inançlarıyla güven içinde devam etmiştir. Cezanın sebebi ‘Yahudi olmaları’ değil, ‘Savaş anında vatana ihanet etmeleri’dir.

2. Vatana İhanet ve Hendek Savaşı’ndaki Kritik Durum

Beni Kureyza kabilesi, Medine Sözleşmesi’ne göre şehri dışarıdan gelecek saldırılara karşı Müslümanlarla birlikte savunmaya yeminliydi. Ancak Hendek Savaşı’nda Medine, 10.000 kişilik devasa bir müşrik ordusu tarafından kuşatılmış, Müslümanlar açlık ve soğukla boğuşurken, Beni Kureyza bu kritik anda antlaşmayı tek taraflı bozmuştur. Müşriklerle anlaşıp, Müslümanları tam arkadan (kadınların ve çocukların bulunduğu korunmasız bölgeden) vurmak için plan yapmışlardır. Bir devletin, varoluş mücadelesi verdiği en zayıf anında ordusunu arkadan hançerlemeye kalkan silahlı bir gruba uygulayacağı savaş hukuku, tüm dünya tarihlerinde mutlak ağır cezadır.

3. Hükmü Peygamberin Değil, Kendi İstedikleri Hakemin Vermesi

Kuşatma sonrasında Beni Kureyza teslim olduğunda, Peygamber Efendimiz onlar hakkında hükmü bizzat kendisi vermemiştir. Yahudiler, İslam öncesi dönemden beri eski müttefikleri olan Evs kabilesinin lideri Sa’d bin Muaz’ın (r.a.) kendi haklarında hüküm vermesini bizzat kendileri talep etmiş ve onun vereceği karara razı olacaklarını söylemişlerdir. Yani hakemi seçen bizzat Beni Kureyza’dır.

4. Kendi Şeriatlarıyla (Tevrat Hükmüyle) Yargılanmaları

Sa’d bin Muaz, onlar hakkında ‘Savaşçı erkeklerin öldürülmesine, kadın ve çocukların ise esir alınmasına’ hükmetmiştir. Bu ceza İslam’dan veya Kur’an’dan üretilmiş bir ceza değildir; bizzat Yahudilerin kendi inandıkları kutsal kitapları Tevrat’ın (Tesniye Bölümü, 20:10-14) savaş hukuku maddesidir. Tevrat, bir şehir isyan eder veya barışı bozarsa erkeklerinin kılıçtan geçirilmesini emreder. Yahudiler kendi seçtikleri hakem tarafından, kendi kutsal kitaplarının şeriatıyla (ihanet cezasıyla) yargılanmış ve bu hükme hiçbir itirazda bulunmamışlardır.

Sonuç

Beni Kureyza olayı; sivilleri hedef alan etnik bir temizlik veya dinsel bir soykırım değil, kuşatma altındaki bir devletin arkadan vurulmasına (hıyanet-i vataniyye) karşı, dönemin savaş hukukuna ve bizzat isyancıların kendi inanç kanunlarına (Tevrat’a) göre uygulanmış ağır bir askeri/siyasi cezalandırmadır.

Yazıda bir hata mı gördün? Bize bildir